Op kamers
- Gegevens
Amélie groeide op bij ouders met een verstandelijke beperking. Amélie wil liever niet onder haar eigen naam schrijven.
De stap naar volwassenheid maken zonder terug te kunnen vallen op je ouders is zo makkelijk nog niet. Het verhuizen van je ‘thuis thuis’ naar je nieuwe studentenstad is meestal een overgang die je samen met je ouders maakt. Samen zoeken naar een geschikte kamer, vervolgens naar de Ikea om je nieuwe bed op te halen. Allemaal dingen die je samen met je ouders zou moeten doen, als je denkt aan het normale plaatje. Wat is normaal? Ik weet het niet, maar ik weet wel dat ik ver van die norm af lig.
Van oud naar jong
- Gegevens
Petra is van baan veranderd. Werkte ze vroeger als begeleider op een woning met een kleine groep oudere bewoners met een verstandelijke beperking en dementie, sinds een half jaar werkt ze met jongeren. Ze is heel blij met haar nieuwe baan, maar de overstap is groot!
Nadat ik ruim 7 jaar op een woning met ouderen met een verstandelijke beperking had gewerkt, vond ik het tijd voor een volgende stap. Mijn nieuwe baan vond ik in Nieuwveen; een woning waar jongeren wonen met een ernstige verstandelijke beperking. Ik was gelijk verliefd, maar het was wel een flinke omschakeling.
Brief aan Gideon
- Gegevens
Marjan is de moeder van Gideon, die een verstandelijke beperking heeft. Ze schrijft in haar blogs over haar ervaringen en overpeinzingen.
Lieve Gideon,
Jij geniet volop en hebt geen last van deze drukke donkere dagen aan het einde van het jaar.
Jij kijkt niet achterom en niet vooruit, maar bent puur in het hier en nu. Wat zou ik dat graag van je leren.
Ik wil je graag bedanken voor alles wat jij ons het afgelopen jaar geleerd en gegeven hebt. Hoe jij je zelf ook voelt, jij blijft liefde uitdelen aan de mensen om je heen. Jij merkt het ook meteen als één van ons zich niet zo prettig voelt. Op jouw prachtige manier troost en bemoedig jij wie het nodig heeft. Die extra intense knuffels zijn zo waardevol!
Afscheid met speciale aandacht
- Gegevens
Annemarie Voogt heeft een bijzonder beroep; zij is uitvaartbegeleider bij Els de Zanger Uitvaartbegeleiding. Dit bedrijf is onder andere gespecialiseerd in uitvaarten voor mensen met een verstandelijke beperking en hun netwerk. In dit gastblog vertelt ze over haar werk.
Wanneer iemand met een verstandelijke beperking overlijdt, komt er een einde aan een leven waarin veel is gezorgd en waarin er levenslang extra aandacht was. Aan het leven van iemand die misschien 60 of 70 jaar oud is geworden, maar die van binnen een kind bleef en fysiek soms juist weer veel ouder en versleten was. Zoveel leeftijden in één persoon!
Slapen en dansen
- Gegevens
Michiel, arts voor verstandelijk gehandicapten, twijfelt of slaapmedicatie wel de beste oplossing is voor Erwins slaapproblemen. Gelukkig maar, want met een paar praktische aanpassingen blijkt Erwins nachtrust te verbeteren. Ook dansen helpt!
Er is al lange tijd gedoe met het slapen van Erwin. Erwin is 24 jaar en heeft een matige verstandelijke beperking. Hij woont in een woning van een ouderinitiatief. Hij vertelt mij dat hij overdag (met het busje) naar de dagbesteding gaat, waar hij graag tekent en schildert. De begeleiders zeggen dat Erwin pas laat gaat slapen en dat hij ook alweer een tijd wakker is als ze om 7 uur starten. Hij zit dan vaak al in de keuken en heeft al geprobeerd een boterham te smeren. Dat geeft veel rommel. En omdat hij daarbij ook nog eens veel herrie maakt, hebben de andere bewoners in het huis er last van.
Het leven: een vraag?!
- Gegevens
Je hebt vragen en levensvragen. Op sommige vragen weet je het antwoord niet en sommige hebben misschien ook geen antwoord nodig. Roelie Reiling, predikant-geestelijk verzorger, vertelt over de gedachten (en vragen) die bij haar opkwamen tijdens een ontmoetingsdag.
Levensvragen
Ik herinner het mij nog levendig. Op een keer legde ik aan begeleiders uit wat levensvragen zijn. En waarom die anders zijn dan andere vragen in het leven. De begeleiders verzuchtten na afloop van die les dat ze nu pas snapten dat er vragen in allerlei soorten zijn. En dat niet elke vraag om een antwoord vraagt.
Nee, dit is geen woordspelletje. Een vraag als ‘wanneer gaan we op vakantie?’ voelt immers heel anders dan ‘waarom komen ze mij niet wat vaker opzoeken?’. Als een bewoner die eerste vraag stelt, namelijk wanneer de vakantie begint, kun je een pictokalender maken en zichtbaar maken hoelang het wachten nog duurt. Vraag beantwoord.
In de vraag ‘waarom komen ze me niet vaker opzoeken?’ schuilt mogelijk echter de levensvraag ‘wie ben ik voor hen?’. Ben ik de moeite waard, zie je mij? Zo’n vraag vraagt om aftasten en luisteren. Je luistert als het ware die levensvraag tevoorschijn.
Belang van het kind
- Gegevens
Amélie groeide op bij ouders met een verstandelijke beperking. Inmiddels is ze 18 jaar en gaan studeren. Dit is haar eerste blog voor Sien. Amélie wil liever niet onder haar eigen naam schrijven en legt uit wat ze met haar blog wil bereiken.
Anders
Ik ben opgegroeid bij ouders met een verstandelijke beperking en tot de dag van vandaag word ik er altijd wel op een bepaalde manier mee geconfronteerd dat ik een andere opvoeding heb gehad dan de meeste mensen om mij heen. Als ik bijvoorbeeld vroeger bij vriendinnetjes ging spelen en het er daar heel anders aan toeging. Daar gingen we samen aan tafel zitten en de dag bespreken. Die aandacht was er bij mij niet.
In het begin vond ik dit een heel lastig feit, want 'waarom ik?' Totdat ik begon met therapie en leerde om de kracht ervan in te zien.
Strikje
- Gegevens
Marjan is de moeder van Gideon, die een verstandelijke beperking heeft. Ze schrijft in haar blogs over haar ervaringen en overpeinzingen. En soms vraagt Marjan zich af hoe hun leven, en natuurlijk dat van Gideon, eruit had gezien als Gideon geen zeldzaam syndroom had gehad.
Onbeantwoorde vragen
Soms, wanneer we gezellig met Gideon aan het wandelen zijn, of juist als we met onze handen in het haar zitten omdat Gideon zo stuiterdruk is, komen er ineens allerlei vragen in mij op.
Ik vraag me dan af hoe Gideon zich zonder zijn zeldzame syndroom had ontwikkeld. Hoe zou ons leven er dan hebben uitgezien? Zou hij regelmatig met zijn vrienden kattenkwaad uithalen? Zou hij veel kinderfeestjes en logeerpartijtjes hebben? Zou hij sporten en zouden wij dan elke zaterdag op het voetbalveld of in de sporthal te vinden zijn? Zou er regelmatig een stel jongens bij ons thuis rondhangen? Zouden wijzelf een vol sociaal leven hebben? Zouden de grote zussen van Gideon een ander leven hebben? Zou ik werken? Het zijn vragen die altijd onbeantwoord zullen blijven.
De kers op de (appel)taart
- Gegevens
Kim en Sonja gaan een Thomashuis opzetten, een huis voor mensen met een verstandelijke beperking. Ze willen de toekomstige bewoners goede en liefdevolle zorg bieden. De bijzondere buren gaan daar zeker bij helpen!
In onze vakantie waren wij lekker aan het fietsen in Friesland. Onderweg stopten we bij een restaurantje aan het water voor een drankje. Aangezien het grootste gedeelte van onze mooie fietstocht erop zat, vonden we dat we er iets lekkers bij verdiend hadden. We vonden een plekje op het terras en de serveerster kwam naar ons toe. Ze groette ons niet en vroeg zonder omhaal of we wat wilden bestellen. “Graag”, zeiden wij en wij bestelden onze thee.
Leren, bestuderen en associëren
- Gegevens
Martine en Judith zijn de zussen van Kirsten. Kirsten heeft het syndroom van Down, is 35 jaar en woont nog thuis bij haar ouders. Regelmatig logeert zij bij haar zussen, die samenwonen. In de ‘brussenblog’ schrijft Judith over hun ervaringen en zussenband. Dit keer gaat het over de leergierigheid van Kirsten.
Basisschool
“Als Kirsten straks 4 wordt, moet ze wel bij ons op school komen hoor!”, zei de kleuterjuf tegen mijn ouders toen zij met de pasgeboren Kirsten voor het eerst op het schoolplein stonden. Een opmerking die mijn ouders altijd is bijgebleven en waar zij warme herinneringen aan hebben. Het was vanzelfsprekend dat Kirsten later naar dezelfde basisschool zou gaan als mijn zus Martine en ik. Toen Kirsten een paar jaar later als kleuter met haar rugzak op tussen ons in naar school liep, voelden wij ons enorm trots. Niet vanwege het feit dat Kirsten met haar downsyndroom op de gewone basisschool zou starten, maar omdat zij ons kleine zusje was. Als ervaren basisschoolgangers zouden wij haar wel wegwijs maken.
Scheiding
- Gegevens
Wilma heeft een dochter van 25, Naomi. Naomi heeft een verstandelijke beperking. In haar blogs beschrijft Wilma de belevingswereld van haar dochter, maar ook hoe het gaat in hun gezin en op Naomi’s woonplek. In deze blog gaat het over de gevolgen van haar echtscheiding voor Naomi.
Hartverscheurend
Hoe kon ik tien jaar geleden weten wat mijn besluit om te scheiden voor mijn kinderen, voor mijn gezin, ging betekenen? Los van dat je beseft dat het heel verdrietig en ontwrichtend is? Naomi was in die tijd een meisje van 15 jaar, dat enorme baat had - en heeft - bij structuur en voorspelbaarheid.
En nu ging haar moeder weg; haar trouwe en liefdevolle baken bracht haar ’s avonds niet meer naar bed, dit deed haar vader nu. Hartverscheurend, als ik eraan terugdenk.
Het levensboek
- Gegevens
Petra werkt als begeleider op een woning met zes bewoners met een verstandelijke beperking en vaak ook met dementie. Vijf van hen hebben het syndroom van Down. Petra en haar collega’s proberen de bewoners een zo’n fijn mogelijk leven te geven.
Om een cliënt te (leren) kennen, is zijn of haar levensloop een belangrijk onderdeel. Wij, de begeleiders, proberen door middel van bijvoorbeeld een levensboek een volledig beeld van het leven van de cliënt te schetsen. Een levensboek is een verzameling van foto’s, herinneringen en belangrijke gebeurtenissen van een cliënt. Het start bij de geboorte en loopt door tot de huidige tijd.