Sien actueel-Blog

Ik ben anders net als jijJij bent anders net als ik

Marjan is de moeder van Gideon, die een verstandelijke beperking heeft. Ze schrijft in haar blogs over haar ervaringen en overpeinzingen. Dit keer vertelt ze over hoe het soms hollen en stilstaan is met Gideon.

Met een kopje koffie voor me zit ik aan tafel om even bij te komen. Mijn poging om Gideon netjes een schone luier om te doen is helaas mislukt. Hij is zo druk vandaag dat hij ook tijdens het verschonen maar blijft stuiteren. De luier zit schots en scheef; ik hoop maar dat hij niet doorlekt. Terwijl ik van mijn koffie geniet, loopt Gideon heen en weer door de kamer. Het is net een onemanband: tijdens het lopen speelt hij op zijn kleine gitaar en blaast hij op de fluit die hij onder de snaren heeft geklemd. Het hard blazen op de fluit wisselt hij af met zingen. Wij vinden zijn gezang natuurlijk prachtig, maar ik kan me voorstellen dat een buitenstaander vooral oerkreten hoort

Intro afbeelding voor artikel: In beweging

Kees heeft een zoon met het syndroom van Down, Jakko. In zijn blogs beschrijft Kees de dingen die hij meemaakt met Jakko, maar vooral ook wat hij van hem leert. Bijvoorbeeld over het belang van kameraadschap en wederzijds vertrouwen.

We lopen als gezin met Jakko buiten, door een prachtig park. We genieten van de geuren, kleuren en de wolkenluchten. We dartelen en hollen achter een bal aan, die we om beurten voor ons uit schieten.

Intro afbeelding voor artikel: Dribbel

De broer van Hilde, Onno, heeft het syndroom van Down. Hilde is zijn curator. In haar blogs vertelt ze over de wederwaardigheden van haar broer. In deze eerste maand van 2025 denkt Hilde na over wat ‘tijd’ voor haar betekent, en voor haar broer.

Ik heb januari altijd een beetje niksige maand gevonden. Sinterklaas voorbij, Kerstdagen gehad, Oud en Nieuw gevierd en ineens begint alles weer van voren af aan.

Intro afbeelding voor artikel: Januari 2025

Als je jong bent, kun je niet wachten tot je ouder wordt. Maar als de jaren gaan tellen, wordt het toch anders. Dan wordt ons ouder worden juist een grote zorg, zeker als je vader of moeder  bent van een kind met een beperking. De ‘wat als’-vragen komen dan vaak levensgroot op je af.

Wat als ik de zorg voor mijn kind niet meer kan volhouden? Wat als ik haar in de weekenden niet meer thuis kan laten komen? Wat als ik niet meer mag autorijden? Wat als mijn kind mij gaat overleven? Wie kent haar dan net zo goed als wij? Wie houdt er onvoorwaardelijk van hem?

Intro afbeelding voor artikel: Wat als ik er niet meer ben?

Soms zijn dingen niet zoals ze op het eerste gezicht lijken. Michiel, arts voor verstandelijk gehandicapten, laat dat zien in het verhaal van begeleidster Sandra en mevrouw De Vries. Een eerlijk en oprecht gesprek kan soms groot verschil maken.

Het was een rustige ochtend op de woning toen Sandra, de persoonlijk begeleidster van Tom, de deur naar zijn kamer opende. In de kamer zat mevrouw De Vries trouw naast het bed van haar zoon Tom, zoals bijna elke ochtend. Tom is 23 en heeft een ernstige verstandelijke beperking. Hij woont hier al een aantal jaar.

Intro afbeelding voor artikel: De zorgzame moeder van Tom

Kees heeft een zoon met het syndroom van Down, Jakko. In zijn blogs beschrijft Kees de dingen die hij meemaakt met Jakko, maar vooral ook wat hij van hem leert. Bijvoorbeeld dat haastigheid en dominantie misschien helemaal niet zo belangrijk zijn.

Jakko is 35 jaar en heeft het niveau van een kleuter. Maar als ik terugkijk, zie ik hoeveel hij mij leerde. Door hem ging ik anders reflecteren en inspireren. Minder imponeren en wat losser organiseren. Hij liet me zien dat niet de omstandigheden mijn leven bepalen, maar hoe ik ermee omga.

Intro afbeelding voor artikel: Mijn zoon met Down is allerminst down

Op de hoogte blijven?

Meld je aan voor de maandelijkse nieuwsbrief!