Sien actueel-Blog

Ik ben anders net als jijJij bent anders net als ik

Meedoen. Meetellen. Gezien worden. Soms leidt een klein gebaar tot een groot resultaat. Roelie Reiling, predikant-geestelijk verzorger, vertelt over een kerkdienst die door een kleine verandering veel inclusiever werd.

Geen meezingers
In een kerk in een dorp zitten elke zondag vier á vijf bewoners van een gezinsvervangend thuis. Ze zijn opgehaald door vrijwilligers en nemen naast elkaar plaats in een kerkbank, ergens in het midden van de kerkruimte. Ze zitten stil en eerbiedig. Knikken en groeten soms de mensen voor en achter hen. Al jaren gaat het op dezelfde manier; ze doen mee met de rituelen van gebed en muziek en genieten er rustig van. Het is moeilijk na te gaan wat ze van de woorden begrijpen. Wel is het duidelijk dat ze weinig meezingen. De liederen zijn meestal geen gemakkelijke meezingers.

Intro afbeelding voor artikel: Een gewone dorpskerk

Marjan is de moeder van Gideon, die een verstandelijke beperking heeft. Ze schrijft in dit blog over haar ervaringen en overpeinzingen. Bijvoorbeeld hoe mooi het is om te zien dat haar zoon steeds meer een eigen persoonlijkheid krijgt. En dat dat soms ook wennen is…

Moe maar voldaan van een lange wandeling met Gideon, plof ik met een kopje koffie op mijn stoel. Net wanneer ik een slokje wil nemen, trekt Gideon aan mijn arm. Hij heeft duidelijk een plannetje. Door kort ‘Gideon nee’ te zeggen, maak ik hem duidelijk dat ik echt even blijf zitten. Hij lijkt dat te accepteren en loopt vrolijk verder. Maar nog geen minuut later trekt hij opnieuw aan mijn arm. Ook nu zeg ik weer duidelijk ‘nee’. Gideon laat mijn arm los en loopt weer door. Ik hoor hem op zijn manier een beetje mopperen. Nog voordat ik mijn tweede slokje kan nemen, wordt er weer aan mijn arm getrokken. Ook nu zeg ik weer ‘nee Gideon’. Meteen begint Gideon vreselijk hard te huilen. Hij ontploft gewoon.

Intro afbeelding voor artikel: Meneer de directeur

Michiel, arts voor verstandelijk gehandicapten, stelt voor om Mika wat minder antipsychoticum te geven. Dat is flink schrikken voor haar ouders, want hoe zal dat uitpakken voor Mika’s woedeaanvallen?

Woede
We zitten in de huiskamer van Mika’s woning. De warmte buiten maakt het binnen ook benauwd en kleffig. Mika, 32 jaar, zit rechts naast me en haar ouders zitten daar weer naast, aan de lange tafel. Aan de overkant zit de persoonlijk begeleidster en schuin tegenover mij de gedragsdeskundige. Mika zit verwachtingsvol te kijken wat er gaat gebeuren. Ik heb haar net uitgelegd dat we het gaan hebben over de medicijnen die ze gebruikt. Medicijnen die Mika krijgt, zo vertelde ze zelf, vanwege haar ‘woede’.

Mika heeft een hersenaandoening waarbij haar hersenhelften minder goed met elkaar verbonden zijn: Corpus Callosum Agenesie. Dat is er waarschijnlijk ook de oorzaak van dat als Mika té snel té veel informatie binnenkrijgt, ze heel boos kan worden en gaat schreeuwen en slaan. Dat gebeurt vooral als ze dingen moet doen waarop ze zich niet heeft kunnen voorbereiden. Haar ouders zijn een paar keer zo geschrokken van Mika’s woedeaanvallen, dat Mika inmiddels ook niet meer naar huis gaat in het weekend.
Gelukkig heeft de begeleiding Mika goed voorbereid op mijn bezoek vandaag, want ze lijkt zich op haar gemak te voelen.

Intro afbeelding voor artikel: “Haar hersenen gaan achteruit”

Petra werkt als begeleider op een woning met zes bewoners met een verstandelijke beperking en vaak ook met dementie. Vijf van hen hebben het syndroom van Down. Petra en haar collega’s proberen de bewoners een zo’n fijn mogelijk leven te geven.

Gelukkig met chocopasta
Op mijn woning hebben onze bewoners een plekje voor het leven; ze mogen hier tot hun laatste dag wonen. Ons hoofddoel is hen een comfortabel leven te geven. Daarmee bedoelen we niet een zo lang mogelijk leven, maar zoveel mogelijk dagen waarop zij zo gelukkig mogelijk zijn.

Een comfortabel leven is niet altijd even makkelijk te bereiken. Zeker omdat een comfortabel en gelukkig leven voor elk mens iets anders betekent. Voor Olaf bestond een paar maanden geleden een gelukkig leven eruit dat hij elke maaltijd een boterham met chocopasta at. Samen met de diëtiste hebben we gekeken hoe we de wens van Olaf konden vervullen. We vonden Ensure, een kant-en-klare aanvullende drinkvoeding die eigenlijk een volledige maaltijd kan vervangen. En ook nog eens in een chocoladesmaak! Olaf smulde er iedere dag heerlijk van. Inmiddels is hij zijn boterhammen alweer zat en geniet hij nu van brintapap in de ochtend en gemalen maaltijden in de avond. Ook prima!

Intro afbeelding voor artikel: Comfortabel en gelukkig leven

Marjan is de moeder van Gideon, die een verstandelijke beperking heeft. Ze schrijft in dit blog over haar ervaringen en overpeinzingen. Bijvoorbeeld hoe belangrijk het is om af en toe een rustpauze in te lassen.

Logeren
Stuiterend en met een lach op zijn gezicht zit Gideon in zijn autostoel. Hij ziet dat we bij zijn school (het orthopedagogisch kindcentrum) zijn aangekomen. Wat ongecontroleerd, maar heel enthousiast, stapt Gideon uit de auto. Hij pakt zelf zijn tas en samen met zijn grote zus rent hij vast vooruit. Ondertussen pak ik de grote weekendtas uit de auto. Wanneer ik bijna bij Gideon ben, ziet hij de grote weekendtas en verschijnt er een nog grotere lach op zijn gezicht. Aan deze tas ziet Gideon dat hij straks mag logeren. Wat vindt hij dat leuk!

Intro afbeelding voor artikel: Geluksmomenten

Wilma heeft een dochter van net 25, Naomi. Naomi kan veel, maar kan niet alles aan. Ze heeft een verstandelijke beperking, autisme en epilepsie. Dit maakt haar zeer kwetsbaar. In haar blogs beschrijft Wilma de belevingswereld van haar dochter, maar ook hoe het gaat in haar gezin en in de dorpsgemeenschap in Groningen waar Naomi nu vijf jaar woont.

Oorlog
Waarom werk ik al vanaf mijn achttiende in de zorg en waarom deed ik de opleiding Maatschappelijk werk en dienstverlening? Waarom geef ik gastcolleges en lezingen, schreef ik een boek en begeleid ik studenten sociaal werk? Wat is mijn drijfveer?

Op 4 mei legde ik bloemen op het graf van mijn grootvader. In 1940 had hij een jong gezin. De oorlog was een drama dat het land overkwam en hem dus ook. Wat doe je dan, als onverschilligheid je vreemd is? Als je geloof in recht en rechtvaardigheid je het gevoel geven dat je in opstand moet komen? Opa belandde in het georganiseerde verzet. Hij en oma gaven onderduikers een plek op de boerderij, met gevaar voor eigen leven... Het geloof en hun gevoel voor rechtvaardigheid was daarbij hun drijfveer.

Intro afbeelding voor artikel: Drijfveer

Op de hoogte blijven?

Meld je aan voor de maandelijkse nieuwsbrief!