Ik zit er wel, maar ik hoor er niet bij
- Gegevens
Zondagochtend. Ik ben er gewoon. Misschien zie je me zitten. Wellicht ook niet. Ik zit ergens aan de zijkant, of achterin. Daar val ik het minst op. Daar stoor ik niemand.
Want dat is wat ik heb geleerd. Niet te veel ruimte innemen.
Niet perfect, wel goed
- Gegevens
Roelie Reiling, gepensioneerd predikant-geestelijk verzorger, kent het verhaal van de schepping maar al te goed. Denkt ze. En dan gaat ze het ineens met heel andere ogen lezen.
De film van het leven
- Gegevens
Martine en Judith zijn de zussen van Kirsten. Kirsten heeft het syndroom van Down. Kirsten is 38 en woont nog thuis bij haar ouders. Regelmatig logeert zij bij haar zussen, die samenwonen. In deze brussenblog schrijft Judith over hun ervaringen en hun zussenband.
Mooi om jou te zien
- Gegevens
Amélie groeide op bij ouders met een verstandelijke beperking. Inmiddels is ze 21 jaar en studeert ze. Amélie wil liever niet onder haar eigen naam schrijven, maar legt wel graag uit hoe belangrijk het is om gezien te worden.
Gezien worden, wat houdt dat precies in? Ik denk dat ik daar nu pas antwoord op kan geven. Waarom? Omdat ik mij in het hedendaagse leven wél gezien voel. En dat ik dus als jong meisje niet werd gezien zoals had moeten gebeuren.
Feest vieren
- Gegevens
Marjan is de moeder van Gideon, die een verstandelijke beperking heeft. Ze schrijft in haar blogs over haar ervaringen en overpeinzingen. Dit keer vertelt ze hoe Gideon feestjes beleeft.
Ernst, Bobbie en een vader die weer drie werd…
- Gegevens
Kees heeft een zoon met het syndroom van Down, Jakko. In zijn blogs beschrijft Kees de dingen die hij meemaakt met Jakko, maar vooral ook wat hij van hem leert. Bijvoorbeeld dat genieten eigenlijk kinderlijk eenvoudig is.
Ik ben zestig. Dat is zo’n leeftijd waarop je agenda’s belangrijk vindt, stoelen comfort moeten hebben en je vooraf checkt hoe laat iets afgelopen is. Tot je een zoon hebt als Jakko. Dan verdwijnt die zestig als sneeuw voor de zon.
Op het juiste moment
- Gegevens
Wilma heeft drie kinderen. Haar jongste dochter, Naomi, is 28 jaar en heeft een verstandelijke beperking, autisme en epilepsie. In haar blogs beschrijft Wilma de belevingswereld van haar dochter, maar ook hoe het gaat in hun gezin en op Naomi’s woonplek. In deze blog breekt Wilma een lans voor ‘Jouw Metgezel’.
De T-splitsing
- Gegevens
Michiel, arts verstandelijk gehandicapten, komt, op weg naar een patiënt, langs een plek die hij van vroeger kent. Hij realiseert zich dat het afhangt van waar je woont wat voor zorg je kunt krijgen, ook al heb je dezelfde zorgvraag.
Vergeet de ouders niet
- Gegevens
Petra werkt als begeleider van jongeren met een verstandelijke beperking. In haar blog schrijft ze over wat ze zoal meemaakt in haar baan. Dit keer vertelt ze hoe ze tijdens het onderzoek voor haar scriptie een verrassend inzicht kreeg.
Tijdens het schrijven van mijn scriptie deed ik op de woonlocatie waar ik werk onderzoek naar de samenwerking tussen wettelijke vertegenwoordigers en begeleiders. Op onze woning wonen volwassenen met een beperking.
De luchtmacht van Terschelling
- Gegevens
Kees heeft een zoon met het syndroom van Down, Jakko. In zijn blogs beschrijft Kees de dingen die hij meemaakt met Jakko, maar vooral ook wat hij van hem leert. Bijvoorbeeld dat het heel logisch is om te zoeken naar veiligheid als je bang bent.
Sommige mensen zijn bang voor spinnen. Anderen voor slangen. Of voor de tandarts. Mijn zoon Jakko, gezegend met een extra chromosoom én een radar voor drama, is bang voor zeemeeuwen. En niet zomaar een beetje bang….
Kaartenhuis
- Gegevens
Marjan is de moeder van Gideon, die een verstandelijke beperking heeft. Ze schrijft in haar blogs over haar ervaringen en overpeinzingen. Dit keer deelt ze dat de zorg voor Gideon haar en haar gezin soms zwaar valt, en hoe ze daarmee omgaat.
De liefde die wij als gezin voor Gideon hebben, kent geen grenzen. Maar de zorg voor Gideon ook niet. En die grenzeloze zorg kunnen wij hem niet altijd geven.
Ben ik wel meer dan?
- Gegevens
Amélie groeide op bij ouders met een verstandelijke beperking.
Je bent meer dan...
Dat is vrij te interpreteren. Ik ben meer dan genoeg, meer dan tevreden, maar ook zeker meer dan mijn ouders.
Ik zie dit nu. Als 20-jarige, jonge vrouw, die al een paar jaar op zichzelf woont en haar eigen kring om zich heen heeft. Maar had je dit zes jaar geleden tegen mij gezegd, dan had ik misschien instemmend gelachen, maar geloofd? Nee.