Amélie groeide op bij ouders met een verstandelijke beperking. Inmiddels is ze 21 jaar en studeert ze. Amélie wil liever niet onder haar eigen naam schrijven, maar legt wel graag uit hoe belangrijk het is om gezien te worden.
Gezien worden, wat houdt dat precies in? Ik denk dat ik daar nu pas antwoord op kan geven. Waarom? Omdat ik mij in het hedendaagse leven wél gezien voel. En dat ik dus als jong meisje niet werd gezien zoals had moeten gebeuren.
Kinderen
Als jong meisje groeide ik op bij ouders met een licht verstandelijke beperking. Ik kan een boek schrijven over hoe dat er precies uitzag en vooral over hoe dat voor mij voelde. Mijn ouders houden ontzettend van mijn zus, mijn broer en mij. Maar dat is iets anders dan dat ze ons daadwerkelijk zagen, als persoon en als kind. Het is net alsof je een kind bij twee andere kinderen neerzet en dan aan hen vraagt of zij kunnen zien wat er aan de hand is. Ja, als ik huilde wisten mijn ouders dat er iets mis was. En ja, als ik aan het lachen was, wisten zij dat ik blij was. Maar mij écht kunnen zien, was moeilijk.
Niks aan doen
Ik voelde mij niet gezien zoals zou moeten. Hun beperking houdt dit tegen, waardoor ik mij erg vaak minder belangrijk voelde. Mensen om ons heen zeiden dan: “Maar je ouders doen toch zo hun best? Zij kunnen er ook niks aan doen, hè!”. En dit klopt allemaal. Alleen helpt dit niet bij het gevoel dat ík er ook niks aan kan doen.
Gezien
Ik merk dat ik moeite heb om uit te leggen hoe het voelt om niet gezien te worden, dus leg ik het maar uit hoe het voelt als je je wél gezien voelt. Mijn directe omgeving kent mij; weet mijn goede en slechte kanten en kan inschatten welke kant op een bepaald moment de overhand heeft. Als persoon zien zij mij en weten zij wie ik ben, wat ik doe en waarmee ik mij bezighoud. Er wordt naar gevraagd en er wordt ingecheckt bij hoe ik mij voel.
Die dingen ontbraken vroeger. Natuurlijk hadden we het wel eens over hoe het mij ging en wat ik op school gedaan had, maar na een paar seconden ging het alweer over een ander onderwerp. Ik stond er alleen voor en dat leidde ertoe dat ik ook het gevoel had dat ik dingen alleen móest doen.
Band
Dat is natuurlijk niet zo, maar dat weet ik nu pas. Dat weet ik doordat mensen mij zeiden dat ik hulp mag vragen en dat vriendschappen, en relaties in het algemeen, ook blijven bestaan als ik mij slecht voel. Er kan iets fout gaan, maar de band blijft. Ze kennen mij.
Ik hou ontzettend veel van mijn ouders, maar ik weet dat ze mij nooit op die manier gaan zien. Inmiddels heb ik geleerd om die aandacht op andere plekken te zoeken. Bij familie, mijn vriend en vrienden. Zo wordt dat gat toch een beetje gevuld.
Amélie
Sien is er voor mensen zoals Amélie en voor jou. Bij ons kun jij je verhaal kwijt, ontmoet je andere lotgenoten. Sluit je nu aan bij Sien.