Kees heeft een zoon met het syndroom van Down, Jakko. In zijn blogs beschrijft Kees de dingen die hij meemaakt met Jakko, maar vooral ook wat hij van hem leert. Bijvoorbeeld dat genieten eigenlijk kinderlijk eenvoudig is.

Ik ben zestig. Dat is zo’n leeftijd waarop je agenda’s belangrijk vindt, stoelen comfort moeten hebben en je vooraf checkt hoe laat iets afgelopen is. Tot je een zoon hebt als Jakko. Dan verdwijnt die zestig als sneeuw voor de zon.

Aan-stand
Jakko is 36, heeft het downsyndroom en het niveau van een jaar of drie. En hij telt af! Niet in dagen, maar in uren, in minuten. “Papa…. nog héél even…. Ernst en Bobbie!” Zijn hele lijf staat al weken in de aan-stand. Elke ochtend begint met dezelfde vraag. Elke avond eindigt met dezelfde mededeling: “Morgen bijna”.
Het is inderdaad bijna zo ver. In de auto naar de show zit hij naast me te wiebelen als een zak vlooien. Hij kent al de liedjes al. Zingt ze alvast onvast. Te hard. Te enthousiast. Ik corrigeer hem niet. Ik leer van hem. Want waarom zou je wachten met genieten?
Bij aankomst zie ik vooral buitenkantjes. Ballonnen. Felle kleuren. Drukte. Kinderen met suikerspinnen, ouders met telefoons. Jakko pakt mijn hand. Hij knijpt enthousiast. Wil een dansje maken. En ineens ben ik geen zestig meer. Ik doe mee!

Show
De show begint. Ernst struikelt. Bobbie roept. De rest doet… nou ja, de rest…. Vooral Jakko ligt dubbel. Letterlijk. Zijn lach komt van diep. Ongefilterd. Onhandig hard. Puur. Ik lach mee. Niet alleen om de grap, maar ook om hem. Om hoe simpel geluk kan zijn.
Ernst en Bobbie spelen een wereld vol schijn. Dingen die belangrijk lijken. Regels. Stoer doen. Slim zijn. Groot zijn. En ondertussen prikken ze alles door. En Jakko snapt dat feilloos. Niet met zijn hoofd. Wel met zijn hart.

Glimmende ogen
Waar wij als volwassenen druk zijn met hoe we overkomen laat Jakko zien wie hij is. Hij klapt niet omdat het hoort. Hij klapt omdat hij niet anders kan. Hij roept niet omdat het mag. Hij roept omdat het eruit moet.
Ik kijk naar hem. Naar zijn ogen die glimmen. Naar zijn handen die meeklappen. En ik voel iets verschuiven. Net alsof er een laagje van me afvalt. Alsof ik weer even drie ben. Niet slim. Niet efficiënt. Gewoon aanwezig.

Volwassen
Na afloop genieten we na. Met een biertje. Want dat neemt hij bij speciale gelegenheden. En hij herhaalt…. Zit nog helemaal in de show…. Hij vraagt. Ik knik. Elke keer opnieuw. Want dit is geen herhaling. Dit is nagenieten.
Op de terugweg is hij stil. Zijn hoofd tegen het autoraam. Zijn hand in de mijne. Zestig? Misschien op papier. Maar vanavond was ik drie. Net als Jakko. En dat voelde verrassend volwassen…

Kees Ritmeester
vader van Jakko