Roelie Reiling, gepensioneerd predikant-geestelijk verzorger, kent het verhaal van de schepping maar al te goed. Denkt ze. En dan gaat ze het ineens met heel andere ogen lezen.

Een enkele keer overkomt het me; een nieuw licht valt op een oeroud verhaal. Een bijbels verhaal, in dit geval. Het verhaal van de schepping. Het geboortekaartje van onze wereld, van onze levens, zeg maar. “Met blijdschap geven we jullie kennis van de geboorte van alle leven…”. God spreekt een belangrijk woord(je) mee.
Ineens wees iemand uit de wereld van de disability theology me erop: na al het scheppen staat er niet: de wereld en het leven is perfect. Lees maar, er staat: “En God zag dat het heel goed (tof) was”. Er staat niet dat H/Zij zag dat het perfect was!

Tof
De schepping is wél heel goed. Er valt te leven en te genieten, te zorgen en te scheppen. We zijn voor elkaar ‘gemaakt’. Heel verschillend, veelkleurig. En heel afhankelijk ook van elkaar. En dat is juist omdat het niet perfect is. We hebben elkaar nodig, niet om het perfect te laten worden, maar om elkaars leven mogelijk en mooi te laten zijn. Elkaar te dragen en te eerbiedigen. Als beeld van de Schepper. Niet een volmaakt en perfect beeld, wel een tof beeld. Goed!

Sprongetje
Ik maakte een sprongetje. Kijk, je hoeft dus niet eindeloos te zoeken naar het waarom van imperfectie, naar het waarom van beperkingen. We weten het gewoonweg niet.
Maar je mag wel vooropzetten: “En God zag dat het goed was”. Heel goed! Ook elk mens, die leeft met beperkingen.
En om dat zo te laten zijn, om het leven tof en mooi te maken voor alle mensen in onze omgeving, ons gezin, ons dorp, onze geloofsgemeenschap, onze woongroep, daaraan hebben we onze handen vol.  En vooral ons hart. En soms ook ons hoofd. Zoals in mijn geval. Door goed te lezen wat er in Genesis 1 staat.

Roelie Reiling
predikant-geestelijk verzorger (met pensioen)