MagaSien 2 - 2022

4 5 ZORG VOOR EEN KIND MET EEN BEPERKING: ‘Je hoeft het niet alleen te doen’ Frederieke (38), de oudste dochter van Judith de Sonnaville, heeft autisme en een verstandelijke beperking. Tot haar negende woonde Frederieke thuis. ‘In die beginjaren was ik vooral aan het overleven’, zegt Judith (64). ‘Toen Frederieke ter wereld kwam, merkte ik dat zij zich anders ontwikkelde. Mijn man dacht dat het wel goed zou komen, maar na drie jaar bleek mijn zorg terecht. In die tijd werkte mijn man veertig tot zestig uur per week in een nieuwe praktijk, waren we net verhuisd en mijn ouders woonden ver weg. Voor mijn gevoel stond ik er toen alleen voor. Ik sloot Frederieke vanaf de eerste dag in mijn hart. Waar ik wel mee worstelde was de impact op mijn leven. Haar verzorging en begeleiding slokte al mijn aandacht en tijd op. Elk gesprek ging over haar. Wonende in Zeeland werd mijn motto: ‘Ik worstel en kom boven’. Nadat Frederieke uit huis ging, kwam ik in een rouwproces terecht. Ik miste mijn prachtige dochter in elke vezel van mijn lijf. Pas daarna kwam ik op adem en kon ik reflecteren. Ik vond meer balans. Het leven met Frederieke heeft mij veel geleerd en dit heeft ook invloed op wat ik mijn andere drie dochters meegeef. Ik zeg regelmatig tegen hen: wat er ook gebeurt, houd contact met je vrienden uit je jeugd of studententijd, die je ook anders kennen. Zoek een hobby, (vrijwilligers) werk, een stukje voor jezelf én vraag hulp als je die nodig hebt. Je hoeft het niet alleen te doen. Je hebt een keus. Destijds was ik me daarvan niet bewust.' Overleven of ontspannen? Heeft je kind een beperking, dan komt er veel op je af. Zeker als je zoon of dochter nog thuis woont. Hoe kun je als ouder bij alle zorg die je geeft voldoende rust vinden? Drie moeders vertellen over hun ervaringen. ‘Praten met lotgenoten geeft lucht’ Petra Brantsma (52 jaar) adopteerde samen met haar man twee kinderen uit China. De jongste van twaalf heeft een licht verstandelijke beperking. Haar zoon heeft af en toe boze buien, maar ‘dobbert’ meestal vrolijk door het leven. Petra: ‘Ik vind de zorg voor Guang soms ook pittig. Dan ben ik er klaar mee voor de 188ste keer memory te spelen.’ ‘Het scheelt gelukkig dat ik al wat ouder ben. Ik heb meer geduld dan vroeger en kan gemakkelijker accepteren dat dingen gaan zoals ze gaan. Ik pas me aan bij wat Guang nodig heeft. Als het voor hem veilig en vertrouwd voelt als we hem als ouders zelf naar school brengen? Geen punt. Doen we gewoon! Ik vind het heerlijk om als gezin samen iets te doen. Tegelijk heb ik grote en kleine momenten nodig om op te laden. Om tot rust te komen kan ik soms de zorg voor Guang even uit handen geven aan mijn man of iemand uit ons netwerk. Dan ga ik een uurtje sporten of ben ik een dag weg met mijn vriendinnen. Wat me ook lucht geeft, is praten met lotgenoten. Je kunt bij die ouders af en toe rustig roepen dat je het zwaar hebt. Niemand die je raar aankijkt. Bovendien krijg je vaak goede tips.’ ‘Elke morgen een uurtje voor mezelf’ Helene (17) is de verstandelijk beperkte dochter van Daphne Deurloo (48). Volgens Daphne is ze een makkelijk kind. Ze wandelen of winkelen vaak samen. ‘Ik neem haar eigenlijk overal mee naar toe.’ ‘Helene is blij en intens gelukkig. Ze kan ’s avonds ineens roepen: “Yeah, ik mag morgen naar school.” Zorgen voor haar is geen zware taak. Ik help met wassen en aankleden, breng haar naar school en haal haar weer op bij de buitenschoolse opvang. Mijn leven is in balans. Elke morgen sta ik bewust vroeg op om de dag in alle rust te beginnen. Dan heb ik een uurtje voor mezelf. Ik zorg ook niet fulltime voor Helene. Naarmate ze ouder werd, ging ik meer dagen werken op de universiteit. En om de veertien dagen is Helene een weekend bij haar vader. Mijn thuissituatie is denk ik niet te vergelijken met die van veel andere ouders. Ik ontspan juist met en door mijn kind. Dat komt omdat Helene zo lief is. Ik ben wat dat betreft erg gezegend. Als ik haar aan het eind van de middag ophaal bij Reinaerde kom ik tot rust. Alle drukte van mijn werk glijdt van me af.’ O 5 vind-je-rust-tips 1. Vraag hulp als je die nodig hebt 2. Zoek grote en kleine oplaadmomenten 3. Kijk welke alternatieve opvangmogelijkheden er zijn voor je kind 4. Onderhoud oude vriendschappen 5. Praat met lotgenoten TEKST: MARIËTTE WOUDENBERG

RkJQdWJsaXNoZXIy NzkyMjk=