4 5 Alleen “Bijna tien jaar geleden brachten we Daniël met z’n tweeën weg naar een zorginstelling omdat hij niet langer thuis kon wonen,” vertelt Gijs. “We dachten dat we dat met z’n tweeën moesten doen en beseften ons pas later dat we het ook echt alleen deden. Dat voelde als een eenzaam moment. We vinden het jammer dat we het alleen hebben gedaan, achteraf hadden we dat moment samen met familie willen doen. Maar het heeft lang geduurd voordat ik om hulp kon vragen.” Rouwcirkels Als ze erop terugkijken zien ze dat het een rouwproces is geweest, deels onbewust en dat ze vooral in de overleefstand stonden. Nu is er meer rust en komt er meer ruimte voor het rouwen om hun levend verlies, over wat er (niet) was of nooit zal zijn. Aan de hand van Manu Keirse’s rouwcirkel leven ze met hun verdriet. Annemieke: “Op een gegeven moment merk je ook wel dat je makkelijker uit diepe dalen komt, omdat je weet hoe het werkt.” Toch blijft het in tijden moeilijk en speelt verdriet, rouw en eenzaamheid als een rode draad door het leven van Annemieke en Gijs. Dit wisselen ze af met kleine geluksmomenten, tijden van hoop en een vertrouwen dat God Daniël zal rechtdoen. Hoop en verdriet bestaan naast elkaar Want, aan de ene kant geloven Annemieke en Gijs dat een (deel) herstel mogelijk is voor Daniël. Zo lieten ze onlangs ziekenzalving doen, waarbij er gebeden werd voor Daniël en hij gezalfd werd met olie. Ook bezoeken ze soms genezingsdiensten en ervaren ze steun vanuit hun geloof. Aan de andere kant ervaren ze soms de pijn van het bestaan, en stellen ze zichzelf soms de vraag of het leven beter voor Daniël zou zijn als hij in de hemel bij God is. Een plek zonder pijn en verdriet. Gijs vertelt hoe hij die twee tegenstrijdigheid naast elkaar kan laten bestaan: “Het is gewoon in alle eerlijkheid hoe het soms voelt. Je gunt je kind een leven in vrijheid toe, zonder pijn. Veel mensen begrijpen dat niet. Voor ons is het belangrijk dat we er met elkaar over kunnen praten. We weten van elkaar dat het er soms is.” Taboe Annemieke vult aan dat er soms op dat verdriet een taboe ligt: “Ik heb heel lang mijn verdriet weggestopt, omdat het leek alsof ik niet blij was met mijn eigen kind. Daar heb ik jaren mee geworsteld, ook omdat Daniël geen affectie toonde en ik dacht dat hij niet van mij hield.” Inmiddels hebben ze geleerd dat het verdriet er ook mag zijn, o.a. doordat ze weten dat het een rouwperiode is die ook weer voorbij gaat. Zin van het bestaan Annemieke vertelt: “Ik heb me heel lang afgevraagd wat nou de zin van Daniëls bestaan was. Tot we een keer bij een genezingsdienst waren en hij spontaan naar een man vlak voor ons reikte en hem een hele stevige knuffel gaf. Zonder iets te zeggen, want dat kan hij niet. De man was enorm geraakt. Het liet mij zien dat iemand werd geraakt door de liefde die hij gaf, puur en intens.” Gijs vult erop aan dat hij in zijn beperking en onmogelijkheid iets geeft aan een ander. “En dat terwijl hij nooit ons spontaan een knuffel zou geven.” Blijf praten Voor ouders die aan het begin staan van deze reis heeft Gijs een duidelijke boodschap: “Het begint ermee dat je overeind moet kunnen blijven staan. Je hebt tijd nodig voor jezelf, je partner, je gezin. En blijf met elkaar praten. Doe je dat niet dan blaas je jezelf op en je moet het nog heel lang volhouden, want het houdt niet op.” Annemieke vult nadenkend aan: “En laat je gevoel toe, want ik dacht altijd dat mijn emoties er niet mochten zijn, maar ook dat hoort erbij.” New Wine Sien en Dit Koningskind organiseren op dinsdag 22 juli tijdens de zomerconferentie New Wine in Liepde een netwerkbijeenkomst voor ouders van kinderen met een beperking. Gijs en Annemieke vertellen op deze bijeenkomst over hun leven met Daniël. Wil je hen ontmoeten? Kom dan naar New Wine! “We dachten dat we dat met z’n tweeën moesten doen en beseften ons pas later dat we het ook echt alleen deden.” Hoop en verlies leven samen Annemieke en Gijs zijn ouders van drie kinderen van 16, 13 en 12 jaar. Daniël is bijna 14, heeft een verstandelijke beperking en vertoont veel moeilijk te verstaan gedrag. Eerlijk en oprecht vertellen ze over hun verdriet, eenzaamheid en ook over hun vertrouwen en hoop die ze putten uit het geloof.
RkJQdWJsaXNoZXIy NzkyMjk=