MagaSien 2 - 2020

4 WILMA EN SUSAN OVER HOE HET WAS OM NAOMI NIET TE KUNNEN BEZOEKEN WILMA KLAASSEN ‘Naomi is zo leuk! Ze blijft ons verbazen’, vertelt Wilma Klaassen (56). Wilma straalt als ze over haar dochter praat: `Ik vind haar prachtig! Ze heeft een enorme woordenschat, maar sociaal- emotioneel heeft ze het niveau van een eenjarig kind. We hebben dan ook moeten leren om haar niet te overvragen. Juist door haar grote woordenschat en doordat ze goed kan lezen en praten, lijkt ze vaardi- ger dan ze is. We kiezen er bewust voor om eenvoudige gesprekjes met haar te voeren en daar geniet ze zichtbaar van.’ Gerust hart In Nieuw Woelwijck zit Naomi goed op haar plek. Ze woont met negen anderen in een huis. Om zoveel mogelijk prikkels te vermijden, ziet elke week er hetzelfde uit. Er worden veel leuke activiteiten geor- ganiseerd. Ook is er veel aandacht voor ontmoeting en betekenisge- ving. Wilma: `Ze krijgt er kleine, overzichtelijke taken waardoor ze ervaart ertoe te doen en dat is heel fijn. De begeleiders weten zo goed met haar om te gaan. We kunnen haar na elk bezoek met een gerust hart achterlaten.’ Wilma bezoekt haar dochter normaal gesproken twee keer per week. In maart kwam daar door de ‘Bezoek, nee tenzij’-regeling abrupt een einde aan. Hand in hand `Naomi is er rustig onder. Dat vinden we bijzonder. Ze leeft altijd erg in het hier en nu. Dat helpt haar nu natuurlijk enorm. In haar huis wordt niet gesproken over corona. Ze vraagt gelukkig ook niet waarom mama niet meer komt. Uit bescherming worden er in haar dorp ook geen activiteiten meer georganiseerd. Ze krijgt nog minder prikkels dan anders en dat is goed voor haar. Wat opvalt, is dat haar epilepsie vermindert.’ Wilma is blij dat het goed gaat met Naomi. Dat geeft haar rust. Ze mist haar dochter en ook de dorpsgemeenschap van Nieuw Woelwijck heel erg. Zo zorgenvrij als Naomi is, is Wilma niet. Op de dag van het interview is er corona geconstateerd in Nieuw Woelwijck en dat komt hard aan. `Ik vind het soms best moeilijk. Haar niet te kunnen aanraken en haar alleen te kunnen zien en spreken via een videogesprek. En natuurlijk ook de aanhoudende dreiging van het coronavirus. Wat me helpt, is dat we goed geïnformeerd worden door haar begeleiders en het bestuur. En ook dat ze geniet van de lente en dat ik weet dat ze goed verzorgd wordt en gelukkig is! Waar ik naar uitkijk? Ik kan niet wachten tot de dag waarop ik weer hand in hand met haar door Nieuw Woelwijck kan lopen.’ Wilma: ‘Ik weet dat ze goed verzorgd wordt en gelukkig is’ Naomi Lek (23) is ernstig gehandicapt. Ze heeft een zware vorm van autisme en epilepsie. Ze woont sinds een kleine vier jaar in de dorpsgemeenschap Nieuw Woelwijck. Ze geniet van haar woongroep, de vaste routines en natuurlijk van het bezoek van haar familie. Door de coronamaatregelen is bezoek van de ene op de andere dag niet meer mogelijk. Wat doet dit met Naomi, haar moeder Wilma en haar zus Susan?