4 5 In het appartement van Karin - koosnaam ‘Kaat’ - zitten de twee naast elkaar op de bank. Ze zijn na al die jaren nog net zo verliefd als in het begin. ‘Fabian is superlief’ legt Karin uit. ‘Bij hem voel ik me veilig. Als ik verdrietig ben of gespannen, helpt hij mij. Dan knuffelt hij me of houdt mijn hand vast. Dan word ik weer rustig. We horen gewoon bij elkaar.’ Ook Fabian is dol op zijn vriendin. ‘Ze is lief, aardig en heel knap. Als ik tranen krijg, troost ze mij.’ Vriendschapsring Voor hen betekent verkering hebben: hele goede vrienden zijn. Elkaar ondersteunen als dat nodig is. Samen leuke dingen doen, zoals kleuren, televisiekijken, sjoelen, lunchen of een dagje uitgaan naar de dierentuin of het museum. Karin bewijst vol trots dat ze serieus zijn. Ze laat haar hand zien. ‘We hebben vorig jaar in de winkel een vriendschapsring gekocht met z’n tweeën.’ Fabian vult aan: ‘Die ring hebben we zelf betaald.’ Ze werden al heel jong een stel. Toen ze allebei vijftien jaar waren, vroeg Fabian Karin om zijn vriendin te worden. ‘In die tijd woonden we nog best een eindje uit elkaar’, legt Fabian uit, ‘Ook woonde ik een tijdje in Academie Spelderholt in Beekbergen om te leren en te werken. Onze ouders moesten ons wegbrengen zodat wij elkaar konden zien. Nu wonen we gelukkig in hetzelfde gebouw en kunnen we naast elkaar zitten als we eten met de groep.’ Bruid Allebei hebben ze een eigen appartement. Dat blijft waarschijnlijk zo, zelfs al zouden ze ooit trouwen. Voor Karin is het wel een grote droom om een keer de bruid te zijn en hetzelfde mee te maken als haar vier oudere zussen. ‘Ik wil een mooie jurk dragen’, lacht ze. ‘Fabian verrassen en een groot feest vieren met onze familie en onze collega’s.’ Fabian zegt wat verlegen: ‘Maar nu nog niet hoor. Dat komt wel een keer in de toekomst.’ Karin knikt begripvol: ‘Eerst kijken hoe het loopt, toch lieverd?’ Karin Dunsbergen (23) en Fabian van Duin (23) leerden elkaar kennen op school. Ze hebben het downsyndroom en zijn al acht jaar een stel. Sinds november vorig jaar wonen ze in nieuwbouwcomplex ‘De Groene Wei’ in Giessenburg. Hier krijgen twaalf jongeren 24-uurs begeleiding van zorgorganisatie Syndion. ‘Megafijn dat Fabian en ik elkaar nu elke dag zien’, zegt Karin. TEKST: MARIËTTE WOUDENBERG ‘Kijk eerst eens wat je kind eigenlijk bedoelt als hij of zij zegt: “Ik zoek verkering. Ik wil een vriend of een vriendin.” Vraag: “Wat ga je dan samen doen?” Er hoeft niet altijd gelijk een behoefte te zijn aan een relatie met seks. Je kind kan net zo goed alleen verlangen naar een maatje om gezellig mee te wandelen, te winkelen of te eten. De behoeftes kunnen zo anders zijn dan dat je denkt. Ik had bijvoorbeeld een meisje op gesprek dat graag wilde trouwen. Ik vroeg aan haar: “Wat is trouwen?” Trouwen betekende voor haar vooral een feest, een mooie jurk, samen met haar vriend een dag lang in de belangstelling staan.’ Op tijd praten met je kind over verlangens, is belangrijk, vindt Nicole. Het zou net zo gewoon moeten zijn als je kind met beperking iets leren over het omgaan met geld of het verzorgen van je jezelf. ‘Help hem of haar positieve ervaringen op te doen’, adviseert Nicole. ‘Bespreek samen wat kan en waarvoor ruimte is. Wat passend is voor jouw kind.’ Meer verhalen Op www.sien.nl/mijnverhaal vind je meer ervaringsverhalen van ouders, familieleden en zorgverleners. Wil jij ook je verhaal delen? Mail dan naar info@sien.nl of bel 030 - 236 37 38. Regelmatig komen cliënten giechelend binnen bij seksuologe Nicole van Zelst (45) om met haar te praten over onderwerpen als verkering krijgen, knuffelen en vrijen. Nicole werkt bij zorgorganisatie Severinus in Veldhoven. Veel ouders vinden het volgens haar lastig te praten over seksualiteit met hun kind. ‘Ze willen geen slapende honden wakker maken.’ Nicole benadrukt dat de behoefte aan contact voor haar cliënten net zo groot is als bij elk ander mens. En ja, die behoefte gaat vaak verder dan alleen handje vasthouden of een kusje op de wang. ‘Als ouder kun je daar grote moeite mee hebben. Wat logisch is. Want je wilt je kwetsbare kind het liefst bewaren in een gouden kooitje. Vaak ben je bang dat je zoon of dochter onvoldoende grenzen kan aangeven in een relatie. Door het niet te bespreken, denk je dat ze geen seksuele behoeftes hebben. Maar dat is een illusie. Die slapende hond is al wakker. Juist door het gesprek open aan te gaan, kun je je kind leren woorden te geven aan wensen en grenzen. Vergroot je de kennis rond seksualiteit.’ Verlangens Een belangrijke tip is om in zo’n gesprek niet vast te houden aan je eigen beeld van een relatie. Karin en Fabian horen bij elkaar ‘Ga open het gesprek aan’ TEKST: MARIËTTE WOUDENBERG 'Want je wilt je kwetsbare kind het liefst bewaren in een gouden kooitje'
RkJQdWJsaXNoZXIy NzkyMjk=