MagaSien 1 - 2018 | Pagina 4 - 5

4 5 Gelukkig is voor Dik het tij gekeerd Twintig jaar woont Dik Stuij al op dezelfde woonlocatie. Nu hij ouder wordt en meer zorg nodig heeft, zou hij moeten verhuizen. Maar gelukkig is het tij gekeerd en kan hij in zijn vertrouwde woonomgeving blijven. M et een brede grijns zit Dik Stuij (57) tussen broer Wout (54) en zus Janneke (52). Hij is op allebei erg gesteld, maar eerlijk is eerlijk: net iets meer op zijn zus, erkent Wout met een lach. Op deze zaterdag zijn Janneke en Wout bij Dik op bezoek in De Wijnkoper in Gorinchem, een woonlocatie van Philadelphia. Doordeweeks werkt Dik met veel genoegen op dagbesteding De Hoef in het naburige Giessenburg. Rust is weergekeerd De rust is weergekeerd na een peri- ode waarin Janneke en Wout op zoek moesten naar een andere woonloca- tie voor broer Dik, die al zo’n twintig jaar in De Wijnkoper en voorloper Het Keerpunt woont. Dik heeft niet-aan- geboren hersenletsel en epilepsie. Tot zijn 38e woonde hij bij zijn ouders thuis in Langerak en logeerde hij al geregeld in Het Keerpunt. Janneke vertelt dat er onrust ontstond toen Dik minder mobiel werd. Hij kon niet meer achter zijn rollator lopen en werd meer en meer afhankelijk van zijn rolstoel. Hij had meer zorg nodig. ‘Ruim een jaar geleden kregen we te horen dat de zorg te intensief werd. In het voorjaar kregen we te horen dat we op zoek moesten naar een andere geschikte plek. Ze werken hier hard, met alle liefde en zorg, maar de werkdruk werd te hoog.’ Wout en Janneke vonden het erg jammer maar er zat niets anders op dan zich te oriën- teren op een andere woonplek. In de regio Gorinchem bleken maar weinig geschikte plekken voor oudere mensen met een verstandelijke beperking. Ze onderzochten alterna- tieven in Leiderdorp, Ede, Sleeuwijk en uiteindelijk in Bleskensgraaf. ‘We moesten er niet aan denken dat de dag ooit zou aanbreken dat Dik zou moeten verhuizen. Hoe vertel je hem dat? Je snijdt alles af wat hij hier heeft. Dat iemand voor zijn laatste levensfase nog moet verhuizen, von- den we heel erg.’ Grotere kamer Gelukkig is het tij gekeerd. Eind december kregen broer en zus Stuij te horen dat ze niet verder hoefden te zoeken. Dik kwam in een andere, rustiger huiskamer en bovendien ging het beter met hem nadat zijn medicatie was aangepast. Wat ook meespeelde: eerder die maand was hij naar een grotere kamer verhuisd, met veel meer ruimte om goede zorg te verlenen. Wout: ‘Daar komt nog bij dat de bouw van de Nieuwe Wijnkoper binnenkort begint. Daar is meer zorg, zoals wakkere nachtzorg.’ Janneke: ‘En er is meer nabijheid. Dik krijgt een kamer dicht bij de woon- kamer. Hij houdt van gezelligheid.’ ‘We zijn blij dat Dik kan blijven’ Linda de Jager, coördinerend begeleider van Dik: ‘Dik was lichame- lijk zo achteruitgegaan, dat er meer specialistische hulp nodig was en zijn zorg meer tijd kostte. Als het zo doorging konden wij niet de zorg bieden die hij nodig had. In de nieuwbouw hebben we straks de woonkamer en de slaapkamers op één etage, zodat we meer zicht en contact hebben als hij een keer een dag op bed ligt. Ook kunnen we meer specialistische zorg speciaal voor ouderen bieden. Wij zagen er ook tegenop dat Dik weg zou moeten, je weet nooit hoe een verandering uitpakt. Bovendien zou hij zijn sociale netwerk missen. We zijn blij dat Dik kan blijven.’ Dik Stuij met zus Janneke en broer Wout. ‘Wemoesten er niet aan denken datDik zou moeten verhuizen’ Janneke en Wout zien de toekomst weer met vertrouwen tegemoet. Hun broer Dik kan in zijn vertrouwde omgeving blijven wonen en naar de dagbesteding, catechisatie en club blijven gaan. Tegelijkertijd ervaren ze de noodzaak van een beter ouderen- beleid. ‘Deze groep mensen wordt ook ouder. Hopelijk gaan zorgorgani- saties hier meer op inspelen.’ Van alles wat er gaande was heeft hun broer niets meegekregen en Wout en Janneke hebben hem het slechte nieuws niet hoeven brengen. Ze zijn dankbaar voor alle inzet. ‘Zonder dat Dik ervan wist is alles goed gekomen.’ Dik is verzot op auto's en vrachtwagens. Voor Dik is de rust weergekeerd.