Sien actueel-Blog

Ik ben anders net als jijJij bent anders net als ik

Amélie groeide op bij ouders met een verstandelijke beperking. Inmiddels is ze 18 jaar en gaan studeren. Dit is haar eerste blog voor Sien. Amélie wil liever niet onder haar eigen naam schrijven en legt uit wat ze met haar blog wil bereiken.

Anders
Ik ben opgegroeid bij ouders met een verstandelijke beperking en tot de dag van vandaag word ik er altijd wel op een bepaalde manier mee geconfronteerd dat ik een andere opvoeding heb gehad dan de meeste mensen om mij heen. Als ik bijvoorbeeld vroeger bij vriendinnetjes ging spelen en het er daar heel anders aan toeging. Daar gingen we samen aan tafel zitten en de dag bespreken. Die aandacht was er bij mij niet.
In het begin vond ik dit een heel lastig feit, want 'waarom ik?' Totdat ik begon met therapie en leerde om de kracht ervan in te zien.

Intro afbeelding voor artikel: Belang van het kind

Marjan is de moeder van Gideon, die een verstandelijke beperking heeft. Ze schrijft in haar blogs over haar ervaringen en overpeinzingen. En soms vraagt Marjan zich af hoe hun leven, en natuurlijk dat van Gideon, eruit had gezien als Gideon geen zeldzaam syndroom had gehad.

Onbeantwoorde vragen
Soms, wanneer we gezellig met Gideon aan het wandelen zijn, of juist als we met onze handen in het haar zitten omdat Gideon zo stuiterdruk is, komen er ineens allerlei vragen in mij op.
Ik vraag me dan af hoe Gideon zich zonder zijn zeldzame syndroom had ontwikkeld. Hoe zou ons leven er dan hebben uitgezien? Zou hij regelmatig met zijn vrienden kattenkwaad uithalen? Zou hij veel kinderfeestjes en logeerpartijtjes hebben? Zou hij sporten en zouden wij dan elke zaterdag op het voetbalveld of in de sporthal te vinden zijn? Zou er regelmatig een stel jongens bij ons thuis rondhangen? Zouden wijzelf een vol sociaal leven hebben? Zouden de grote zussen van Gideon een ander leven hebben? Zou ik werken? Het zijn vragen die altijd onbeantwoord zullen blijven.

Intro afbeelding voor artikel: Strikje

Kim en Sonja gaan een Thomashuis opzetten, een huis voor mensen met een verstandelijke beperking. Ze willen de toekomstige bewoners goede en liefdevolle zorg bieden. De bijzondere buren gaan daar zeker bij helpen!

In onze vakantie waren wij lekker aan het fietsen in Friesland. Onderweg stopten we bij een restaurantje aan het water voor een drankje. Aangezien het grootste gedeelte van onze mooie fietstocht erop zat, vonden we dat we er iets lekkers bij verdiend hadden. We vonden een plekje op het terras en de serveerster kwam naar ons toe. Ze groette ons niet en vroeg zonder omhaal of we wat wilden bestellen. “Graag”, zeiden wij en wij bestelden onze thee.

Intro afbeelding voor artikel: De kers op de (appel)taart

Martine en Judith zijn de zussen van Kirsten. Kirsten heeft het syndroom van Down, is 35 jaar en woont nog thuis bij haar ouders. Regelmatig logeert zij bij haar zussen, die samenwonen. In de ‘brussenblog’ schrijft Judith over hun ervaringen en zussenband. Dit keer gaat het over de leergierigheid van Kirsten.

Basisschool
“Als Kirsten straks 4 wordt, moet ze wel bij ons op school komen hoor!”, zei de kleuterjuf tegen mijn ouders toen zij met de pasgeboren Kirsten voor het eerst op het schoolplein stonden. Een opmerking die mijn ouders altijd is bijgebleven en waar zij warme herinneringen aan hebben. Het was vanzelfsprekend dat Kirsten later naar dezelfde basisschool zou gaan als mijn zus Martine en ik. Toen Kirsten een paar jaar later als kleuter met haar rugzak op tussen ons in naar school liep, voelden wij ons enorm trots. Niet vanwege het feit dat Kirsten met haar downsyndroom op de gewone basisschool zou starten, maar omdat zij ons kleine zusje was. Als ervaren basisschoolgangers zouden wij haar wel wegwijs maken.

Intro afbeelding voor artikel: Leren, bestuderen en associëren

Wilma heeft een dochter van 25, Naomi. Naomi heeft een verstandelijke beperking. In haar blogs beschrijft Wilma de belevingswereld van haar dochter, maar ook hoe het gaat in hun gezin en op Naomi’s woonplek. In deze blog gaat het over de gevolgen van haar echtscheiding voor Naomi.

Hartverscheurend
Hoe kon ik tien jaar geleden weten wat mijn besluit om te scheiden voor mijn kinderen, voor mijn gezin, ging betekenen? Los van dat je beseft dat het heel verdrietig en ontwrichtend is? Naomi was in die tijd een meisje van 15 jaar, dat enorme baat had - en heeft - bij structuur en voorspelbaarheid.
En nu ging haar moeder weg; haar trouwe en liefdevolle baken bracht haar ’s avonds niet meer naar bed, dit deed haar vader nu. Hartverscheurend, als ik eraan terugdenk.

Intro afbeelding voor artikel: Scheiding

Petra werkt als begeleider op een woning met zes bewoners met een verstandelijke beperking en vaak ook met dementie. Vijf van hen hebben het syndroom van Down. Petra en haar collega’s proberen de bewoners een zo’n fijn mogelijk leven te geven.

Om een cliënt te (leren) kennen, is zijn of haar levensloop een belangrijk onderdeel. Wij, de begeleiders, proberen door middel van bijvoorbeeld een levensboek een volledig beeld van het leven van de cliënt te schetsen. Een levensboek is een verzameling van foto’s, herinneringen en belangrijke gebeurtenissen van een cliënt. Het start bij de geboorte en loopt door tot de huidige tijd.

Intro afbeelding voor artikel: Het levensboek

Op de hoogte blijven?

Meld je aan voor de maandelijkse nieuwsbrief!