Sien actueel-Blog

Ik ben anders net als jijJij bent anders net als ik

Marjan is de moeder van Gideon, die een verstandelijke beperking heeft. Ze schrijft in haar blogs over haar ervaringen en overpeinzingen.

Onze kleine vrolijke levensgenieter is ‘ineens’ een puber! Met veel bombarie glijdt Gideon de pubertijd in. Dat is voor hem even wennen, vooral omdat hij geen idee heeft wat hem overkomt. Ineens heeft hij een eigen mening, is een stuk sterker, heeft driftbuien en stemmingswisselingen. De hormonen razen door zijn lichaam. Ook wij moeten wennen aan deze nieuwe fase.  

Intro afbeelding voor artikel: Grenzeloos  

Wilma heeft een dochter van bijna 27, Naomi. Naomi heeft een verstandelijke beperking, autisme en epilepsie. In haar blogs beschrijft Wilma de belevingswereld van haar dochter, maar ook hoe het gaat in hun gezin en op Naomi’s woonplek. In deze blog gaat Wilma in op het begrip ‘levend verlies’.

Toen
Op 11 maart 1964 werd in Coevorden het allereerste Kinderdagcentrum in Nederland geopend, door de toenmalige minister van Maatschappelijk werk, Drs. Jo Schouwenaar-Franssen. Vorige maand hielden ze een reünie vanwege het 60-jarig bestaan van dit KDC en ik was daarbij.
Ik zag daar ouders van toen en oud-begeleiders terug en het voelde als een warm bad. De ontmoetingen deden mij beseffen hoeveel er tussen toen en nu is gebeurd. Naomi is inmiddels bijna 27 jaar en woont alweer ruim zeven jaar in Dorpsgemeenschap Nieuw Woelwijck. De andere kinderen van haar KDC-groep wonen nu in een Thomashuis, bij een andere zorgorganisatie of nog thuis. De tijd gaat verder, maar stiekem verlangde ik nog even terug naar toen. Omdat haar leven toen nog ‘ingewikkeld’ was. En wij als ouders nog zo weinig wisten, nog onbenullig waren.

Intro afbeelding voor artikel: Door de tijd heen

Kees heeft een zoon met het syndroom van Down, Jakko. In zijn blogs beschrijft Kees de dingen die hij meemaakt met Jakko, maar vooral ook wat hij van hem leert. Dit keer laat Jakko zijn vader, onbewust, zien dat genieten niet aan tijd gebonden is.

Ik ben onderweg naar Rotterdam, samen met onze oudste zoon Jakko. Hij mag dan het syndroom van Down hebben, maar down is hij allerminst. Minimaal eens per jaar gaan wij samen een weekend op pad. Vaste prik is de militaire taptoe in Ahoy. Echt helemaal zijn feestje. Maar ik ga graag mee. Jakko geeft mij namelijk een andere kijk op het leven van alledag.

Intro afbeelding voor artikel: Naar de tap toe

Amélie groeide op bij ouders met een verstandelijke beperking. Amélie wil liever niet onder haar eigen naam schrijven.

De stap naar volwassenheid maken zonder terug te kunnen vallen op je ouders is zo makkelijk nog niet. Het verhuizen van je ‘thuis thuis’ naar je nieuwe studentenstad is meestal een overgang die je samen met je ouders maakt. Samen zoeken naar een geschikte kamer, vervolgens naar de Ikea om je nieuwe bed op te halen. Allemaal dingen die je samen met je ouders zou moeten doen, als je denkt aan het normale plaatje. Wat is normaal? Ik weet het niet, maar ik weet wel dat ik ver van die norm af lig. 

Intro afbeelding voor artikel: Op kamers

Petra is van baan veranderd. Werkte ze vroeger als begeleider op een woning met een kleine groep oudere bewoners met een verstandelijke beperking en dementie, sinds een half jaar werkt ze met jongeren. Ze is heel blij met haar nieuwe baan, maar de overstap is groot!

Nadat ik ruim 7 jaar op een woning met ouderen met een verstandelijke beperking had gewerkt, vond ik het tijd voor een volgende stap. Mijn nieuwe baan vond ik in Nieuwveen; een woning waar jongeren wonen met een ernstige verstandelijke beperking. Ik was gelijk verliefd, maar het was wel een flinke omschakeling.

Intro afbeelding voor artikel:  Van oud naar jong

Marjan is de moeder van Gideon, die een verstandelijke beperking heeft. Ze schrijft in haar blogs over haar ervaringen en overpeinzingen.

Lieve Gideon,

Jij geniet volop en hebt geen last van deze drukke donkere dagen aan het einde van het jaar.
Jij kijkt niet achterom en niet vooruit, maar bent puur in het hier en nu. Wat zou ik dat graag van je leren.
Ik wil je graag bedanken voor alles wat jij ons het afgelopen jaar geleerd en gegeven hebt. Hoe jij je zelf ook voelt, jij blijft liefde uitdelen aan de mensen om je heen. Jij merkt het ook meteen als één van ons zich niet zo prettig voelt. Op jouw prachtige manier troost en bemoedig jij wie het nodig heeft. Die extra intense knuffels zijn zo waardevol!

Intro afbeelding voor artikel: Brief aan Gideon

Op de hoogte blijven?

Meld je aan voor de maandelijkse nieuwsbrief!